Milan en zijn zus Juno zijn heel hecht omdat hun moeder een paar jaar lang omwille van een depressie niet in staat was om voor hen te zorgen. Die depressie kwam er na het ongeluk van haar verloofde en stiefvader van de kinderen, John. Milan was toen nog jong en herinnert zich niet al te veel meer van die tijd. Juno probeerde er in die tijd voor Milan te zijn en hem zoveel mogelijk af te leiden, onder andere door zeer uitgebreid opgezette speurtochten: “Aan het einde van de dag ging ik snel naar huis, zag amper dat mama op precies dezelfde plek op de bank zat als die ochtend en haastte me.” (8)
Maar nu is Juno plots verdwenen en Milan gelooft dat het een nieuwe grote speurtocht is. Hij begint volop aanwijzingen te verzamelen: de spullen op haar kamer, gesprekken met mensen die haar kenden zoals haar vrienden, vroegere leerkrachten, … Na een tijdje krijgt onze speurneus hulp van zijn vriendin, Jaleesa. Jaleesa’s steun kan hij heel goed gebruiken, want hij leert zijn zus op een heel andere manier kennen, een kant die hij tot dan toe helemaal niet kende: “Wie ben jij Juno?’ fluisterde ik tegen haar profielfoto. ‘Waarom weet ik dat niet meer?” (97)
Over het ongeluk en over John wordt bij hen thuis niet meer gepraat. Maar midden in hun onderzoek vindt Jaleesa het belangrijk om ook meer over hem te weten te komen. Dus gaan ze ook met zijn familieleden praten. Als blijkt dat Juno daar een paar maanden geleden ook al was, lijkt het wel duidelijk dat het ongeluk gelinkt is aan de verdwijning van Juno. Maar hoe dan? Zullen Jaleesa en Milan erin slagen om zijn trauma te doorgronden? Waar is Juno en wat is er die dag echt gebeurd?
Voor mij is dit verhaal misschien wel in de eerste plaats een zoektocht naar Juno, maar uiteindelijk ook een zoektocht naar de waarheid achter het ongeval van John. En om achter die waarheid te komen, moet Milan eerst de heel diep begraven herinneringen aan het ongeval naar boven halen. Het verhaal maakt duidelijk dat trauma altijd ergens in je achterhoofd blijft zitten, en dat het gewoon onder laten sneeuwen misschien wel de gemakkelijkste maar daarom niet de beste oplossing is. Het losmaken van die herinneringen en de gebeurtenissen van die dag zijn voor Milan nodig. Ze vormen het sluitstuk van zijn ontwikkeling of volwassenwording in het verhaal. Waar hij in het begin echt nog wat naïef op mij overkomt omdat hij Juno bijna echt adoreert: “Terwijl ik mijn grote zus het allerbeste kende van iedereen. “(7), wordt deze visie door wat Milan ontdekt aan flarden geschoten: (…) nu leeft er een zus die heel wat minder geweldig is dan ik altijd dacht.” (173)
Hier zie je ook die ontwikkeling van Milan in weerspiegeld: Hij ziet Juno eindelijk als een mens, met al haar fouten. Hij heeft wel niet echt veel keuze na de informatie die hij heeft opgegraven uit zijn onderbewuste. Hij heeft haar niet meer nodig om zijn moeder te zijn, om hem te redden en af te leiden van de trieste realiteit thuis. Hij is oud genoeg om ook de moeilijke kanten van het leven onder ogen te zien. Hij is een jongvolwassene, en geen kind meer. Jaleesa speelt in dit proces ook een grote rol, door aan zijn zijde te staan, hem te steunen, mee te gaan op de zoektocht en op tijd en stond ook hem te doen stilstaan bij de zaken die hij ontdekt.
De zoektocht naar Juno breidt uit naar een ontdekkingstocht naar wie zij is, wie Milan zelf is en wil zijn. Onverwacht wordt het ook een verwerkingsproces van dat dramatische ongeval in hun kindertijd en alle gevolgen daarvan, waarvan de impact tot op vandaag nog voelbaar is.
Barbara Artoos