Ongeveer een jaar geleden is de beste vriend van Eric, Daniel, omgekomen bij een ongeval. Sindsdien loopt Eric helemaal verloren, omdat de plannen om samen met Daniel te gaan studeren door diens overlijden natuurlijk in rook zijn opgegaan. Hij vult nu zijn dagen met een baantje als kelner terwijl hij nadenkt over wat hij verder met zijn leven wil doen. Wil hij verder gaan met films maken? Sinds het wegvallen van Daniel is hij ook daarvoor zijn motivatie helemaal kwijt. Hij voelt zich helemaal alleen en zelfs door iedereen verlaten: zonder Daniel, zonder zijn zus Jasmine die in een andere staat is gaan studeren, en zijn ouders werken lange dagen: ”het voelt alsof iedereen uit mijn leven verdwijnt.” (69)
Maar dan ziet hij plots Haru terug, de jongen die hij op een middag op schoolreis in Japan heeft ontmoet. Hij lijkt wel opgeroepen door de wens van Eric aan het eind van het hoofdstuk dat over hun ontmoeting vertelt: “ik wou dat ik de trein was uitgestapt. Of dat het papiertje me nooit was ontglipt. Hoe kunnen we elkaar nu ooit terugvinden?” (37) Door het verlies van het papiertje met contactgegevens was het onmogelijk om contact te houden, dus het feit dat Haru plots in Chicago opduikt, is heel bijzonder. Zijn aanwezigheid help Eric ook meteen zich beter te voelen: “Sinds Haru hier is, voelt alles een stuk lichter aan. Een minuut geleden had ik nog het gevoel dat de wereld op instorten stond.” (72)
De wensen van Eric komen wel vaker aan het eind van hoofdstukken voor, altijd in cursief weergegeven. Elke wens gaat over een alternatief pad, een andere route of een andere keuze die hij had kunnen maken. Een ander verloop van het verhaal dan het gekende. Voor mij verwoorden ze een verlangen van Eric naar een andere realiteit. Iets waardoor de zaken niet gelopen zouden zijn zoals het effectief gebeurd is. Haru past ook volledig in dat verlangen, want er is iets vreemds met hem aan de hand. Wanneer Eric met Haru bij andere mensen is, lijken zij hem niet te zien. En wat moet Eric denken van het feit dat hij constant verdwijnt? “Ik zie alles in een waas terwijl ik door de galerie loop en vraag me af wat er aan de hand is. Waarom verdwijnt Haru telkens zo plotseling? Het voelt alsof niemand anders hem kan zien.” (87)
In dit verhaal is echt niets wat het lijkt. Er is het plotse en mysterieuze opduiken van Haru en er zijn de wensen van Eric dat alles anders verlopen zou zijn. Het hele verhaal lang schipper je als lezer tussen ongeloof, twijfel en onzekerheid met nog ergens een knagend stemmetje of het allemaal wel echt is. Ongetwijfeld dezelfde gevoelens die Eric voelt, want hij vermeldt het ook in het citaat hierboven.
Er lijken in het kielzog van Haru ook een aantal kansen aan te komen waaien: via Kevin (de ex van Jasmine) kan hij in het filmtheater aan de slag, waar hij onder zijn collega’s nieuwe vrienden maakt. Daar ontmoet hij ook nog eens Christian.
Het is een soms wat verwarrend verhaal door de mentale toestand van Eric zelf, maar het proces waar Eric door moet is dan ook absoluut niet makkelijk. Hoe krabbel je terug recht na een zwaar verlies, waar en hoe kan je nog zin vinden en hoe met het nu verder? Eric zoekt naar antwoorden op deze vragen, en die zoektocht wordt heel treffend beschreven. Met Haru aan zijn zijde loopt Eric niet meer zo vast in het leven en pakt hij eerder stapje voor stapje het leven weer op.
Toen Haru hier was is een bijzonder verhaal over een zwaar en moeilijk thema. Je gaat met hoofdpersonage Eric mee op zijn zoektocht naar zingeving. In die zoektocht is zoals ik al zei niets wat het lijkt. Het zal dan ook niet verbazen dat dit een van die verhalen is waar pas op het einde alle puzzelstukjes in elkaar passen, en je plots met andere ogen naar het hele verhaal kijkt. Of het zelfs helemaal gaat herlezen, wie weet?
Barbara Artoos