In de grot woont een grote, woeste, boos krijsende trol. Dat weten alle kinderen. Die trol wil alleen gelaten worden. Dus gaat iedereen met een grote boog rond die grot. Behalve één jongen. Hij wil contact leggen met de onbeschofte trol. Praten lukt niet, daarom gaat hij met zijn kleurkrijtjes voor de grot zitten. Langzaam maar zeker slaagt hij erin de trol tot bedaren te brengen. Als blijkt dat de trol een doodgewone jongen is, wordt hij in de groep opgenomen.

Dit prentenboek valt meteen op door zijn prachtige voorkaft met goudglanzende details. Deze kaft creëert verwachtingen, die ingelost worden als je het boek verder openslaat. De illustraties van David Litchfield zijn fris en kleurrijk. Je voelt de dreiging van de grot, maar je ziet ook de vastberadenheid van de jongen om contact te leggen. De prenten vertolken perfect de essentie van het verhaal. Iedereen heeft immers wel eens een  moment waarop we als de trol zijn en de mensen om ons heen afwijzen. Fijn als iemand dan een helpende hand uitsteekt.

De tekst bestaat uit korte, heldere zinnetjes. Vanaf de eerste zin trekt de auteur je in het verhaal: “Iedereen wist dat er een grote, woeste trol in de grot woonde. “Laat me alleen!” krijste hij. Dus dat deed iedereen.”  De korte, beschrijvende zinnen worden afgewisseld met dialogen. Dit maakt het boek meteen heel fijn om voor te lezen.

Ik las het boek voor aan kleuters van vier. Na afloop vroegen ze zich af waarom die jongen in de grot was gekropen. Misschien was hij verlegen of werd hij gepest of mocht hij niet mee spelen van de andere kinderen? Of misschien was hij gewoon boos en een beetje ongelukkig?  De vragen van de kleuters waren meteen een mooie gelegenheid voor een gesprekje over die thema’s. Dit boek zou zeker ook de aanzet kunnen zijn om de hele klas met stoepkrijtjes een groot kunstwerk te laten tekenen op de speelplaats.

Dit is een mooi uitgegeven boek met een krachtig verhaal.

Lut Vanderaspoilden