Een jongen gaat op reis. Hij wil niet, maar het moet. Het wordt een lange reis en hij weet niet of hij nog terug komt. Daarom neemt hij mee wat hem het allerliefste is: zijn walvis. Er zijn koffers voor alle mogelijke voorwerpen, voor trompetten en violen, voor flessen en verrekijkers. Maar voor walvissen bestaan er geen koffers. Toch zoekt en vindt de jongen een oplossing.

Het thema is niet zo gemakkelijk voor een kinderboek. De opdracht vooraan in het boek verwittigt ons al: ‘aan alle mensen die dagelijks vechten om waardig te overleven, op de vlucht voor horror’. De jongen uit dit boek gaat immers niet zomaar op reis. Het wordt ook geen plezierreisje. Hij moet op de vlucht. Hij weet niet waar naartoe, maar het wordt een lange reis. Hij kan ook moeilijk kiezen wat  hij zoal  in zijn koffer meeneemt. Hij weet nooit goed wat  hij erin moet doen. Maar nu is alles anders want hij neemt zijn walvis mee. Nochtans houden walvissen niet van koffers. Ze houden meer van de blauwe zee. Maar die walvis moet mee om de jongen een gevoel van veiligheid te geven. Voor mij is de walvis een metafoor voor de veilige thuishaven die de jongen willens nillens moet verlaten. Hij moet alle zekerheden achter zich laten en op weg gaan naar het onbekende. Een geborgen thuis zal hij elders moeten zoeken. Dat geeft hem veel stress en onzekerheid. Het zoeken naar een oplossing voor zijn walvis, geeft hem rust. En de oplossing komt er.

Zowel tekst als illustraties zijn sober gehouden. Net daardoor komt het thema extra hard binnen. Na de opluchting om de oplossing voor de walvis, volgt nog een laatste bladzijde. Hierop zien we een massa mensen op de vlucht en de tekst “Er zijn zoveel mensen met koffers die, net als ik, niet weten waarheen ze gaan …”
Dit is een indringend boek over een jammer genoeg nog steeds actueel thema.

Lut Vanderaspoilden