Uitblinkers

Uitblinkers

Onze recensie

Jill en Stefan zijn twee tegenpolen die toevallig bij elkaar in de klas zitten. Stefan heeft een grote mond, en trekt zich van niemand iets aan: Jill was nog maar kort op deze school, maar lang genoeg om te weten dat Stefan berucht was. Die jongen met de donkere krullen had lak aan iedereen. Jill komt voor anderen wat hooghartig over, omdat ze vastbesloten is de pesterijen die haar op school achtervolgen het hoofd te bieden: Al werd ze om haar slippers door de hele school uitgelachen en uitgekotst, het was of het haar niet raakte. Alsof ze vond dat dat gepest iets voor kleine kinderen was en zij daar kilometers boven stond.

Maar door beurtelings Stefan en Jill aan het woord te laten, wordt al snel duidelijk dat onder die flinterdunne laag uiterlijk vernis iets anders schuilgaat. Want in feite zijn ze beiden eenzaam, verschrikkelijk eenzaam. Stefan en zijn moeder worden geterroriseerd door zijn vader, die het contactverbod dat hij wegens huiselijk geweld kreeg opgelegd, regelmatig aan zijn laars lapt. Dat drukt ook op Stefan: Shit, nou begon alles weer. Pa kan bellen. Pa kan langskomen. Ma zou weer dag en nacht overlopen van de zenuwen. Bij Jill is het andersom: […] gesprekken zijn er ook nooit. Van mijn ouders hoef je niks te verwachten. Die zeggen helemaal niks. Ze hebben niemand om mee te praten, kunnen bij niemand terecht en houden daarom de uiterlijke schijn maar op.

Ze komen elkaar toevallig tegen in het verpleegtehuis. Jill komt met haar moeder mee die daar als pedicure werkt, en Stefan werkt er in de keuken om wat bij te verdienen. Een eenzaam oud vrouwtje die daar patiënt is, Mevrouw Koppens, brengt hen samen. Ze krijgt nooit bezoek, en daar willen Stefan en Jill iets aan doen. Ze worden daartoe aangezet omdat ze allebei begrijpen wat het is om eenzaam te zijn. Tijdens hun zoektocht om de oude vrouw te helpen leren ze elkaar beter kennen en ook zichzelf beter te begrijpen.

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur