Migranten

Onze recensie

Je leest in andere recensies over Migranten wel ‘ns dat Issa Watanabe met dit boek het onbespreekbare bespreekbaar maakt. Ik weet niet of dat is wat ze doet, of het is wat ze probeert te doen. Woorden vind je namelijk niet in dit boek, en veel woorden heb ik zelf ook niet op de laatste pagina. Ik weet niet of ik nu kan spreken over migratie, of ik het onderwerp bespreekbaar of bespreekbaarder vind. Wel heb ik een wee gevoel in mijn maag, verdriet in mijn hart en onmacht in mijn hoofd. Issa Watanabe toont via haar met een diepwarme gloed ingekleurde illustraties op een donkere achtergrond de rauwheid van de vluchtelingenproblematiek. De dood die mee loert, de honger, angst en onzekerheid. Eindeloze kilometers op het land, het al te donkere water met zijn al te sterke golven, de al te kleine boot. Het afscheid. Een klein teken van hoop wellicht, aan het einde van het boek, in de vorm van een boom in bloei. En dieren in plaats van mensen in het verhaal, om de realiteit wat zachter binnen te laten komen. Ingrepen die naar mijn aanvoelen slechts minimaal tegengewicht bieden voor wat Issa Watanabe in je huiskamer probeert binnen te brengen. De steenharde realiteit van wie op de vlucht is. Bespreken hoef je ze van mij niet te doen, die realiteit. Erkennen wel. En dat is voor mij wat dit boek doet. Je verplichten om te erkennen wat je liever niet zou erkennen. En nadenken over jouw rol in dit verhaal. Dat kan ook zonder woorden.

 

Eline Zenner

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur