Ik heet Jan en ik ben niets bijzonders

Ik heet Jan en ik ben niets bijzonders

Onze recensie

Jan is negen. Hij voelt zich helemaal niet bijzonder. Alleen de naam al. Jan klinkt zo gewoon. Het is bovendien de naam van zijn vader en van zijn grootvader. Jan ziet er ook onopvallend uit. Niet klein en niet groot, niet dik en niet dun, niet blond en niet bruin. Gewoner kan haast niet en dat terwijl zijn moeder een violiste is, zijn vader een echte sportman, zijn grote zus een rekenwonder en zijn kleine broer kampioen in ‘vervelend zijn’. Jan wil dat dit verandert. Hij wil bijzonder worden. Zijn vriendinnetje Nina moedigt hem aan om een of ander record te breken. Dan krijg je aandacht en kom je in de krant of op het nieuws.

Samen zoeken ze het uit in het grote Guinness World Records! een boek waar alle (nieuwe) records inkomen. Jan en Nina ontmoeten op hun zoektocht heel wat gekke mensen die er alles aan doen om in dat boek te staan. Op een dag ligt het geluk voor het grijpen en dan laat Jan het zomaar voorbij gaan. Wie begrijpt dat nu? Jan is voortdurend zelf aan het woord. Daardoor kijken we vooral naar zijn binnenwereld. We lezen zijn gedachten en zijn gevoelens. Hij is soms verdrietig of boos op zijn kleine broer. Het gesprek met papa en mama vlot vaak niet goed. Ook als mama iets vraagt heeft Jan moeite om te zeggen wat hij echt denkt of voelt of gewoon wil. Soms ontwijkt hij papa. Jan zit een beetje op een eiland. Alleen aan Nina vertelt hij wat hem dwars zit. Zij kan hem dan ook het beste helpen. Maar waarom Jan het record laat liggen dat hem zo maar wordt aangeboden, dat moet de lezer zelf bedenken. Misschien heeft het wel te maken met al die bijzondere mensen die hij intussen ontmoet heeft.

Het boek is best spannend omdat je wil weten of Jan zal slagen om bijzonder te worden, maar het is vooral grappig, omdat die verschillende recordjagers zichzelf zo ernstig nemen terwijl ze de meest waanzinnige dingen doen. Ook het telefoongesprek met Guinness is een leuke vondst. De grappige tekeningen van Eva Mouton relativeren het gepieker van Jan. Ik heet Jan en ik ben niets bijzonders is op de eerste plaats een jongensboek, maar ook meisjes zullen de gevoelens van Jan herkennen. Veel jongens tussen 8 en 11 lezen graag spannende avonturenverhalen zoals de reeks rond Geronimo Stilton.

Dit boek is anders. De gedachten en gevoelens van Jan die begint te puberen zouden hun eigen gedachten kunnen zijn. Over Jan lezen is als in de spiegel kijken en nadenken over jezelf. Misschien ben je zelf ook maar heel gewoon en ben jij daar tevreden mee?

Wie echt wil weten wat jonge lezers over dit boek denken kan de bespreking lezen van Louis Bouckaert.

Rita Ghesquiere

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur