De zoete smaak van kersenrood

Onze recensie

Je moet het maar durven, een boek met de titel De zoete smaak van kersenrood openen met tien dubbele pagina’s in zwart wit. Het gaat natuurlijk niet zomaar om zwart en wit, maar om vele tinten grijs die de prenten diepte en sfeer geven. Dat zwart en wit zijn bovendien heel functioneel, want het begin speelt ‘in een land in zwart en wit, een land dat vroeger boordevol kleur’ was. De eerste prent maakt meteen duidelijk dat er meer aan de hand is. Van tussen de grijze bladeren zie je een kapotte vleugelpiano op het strand, als een symbool van hoe met de kleur ook de cultuur verdwijnt.

De volgende dubbele pagina verklaart wat er gebeurd is: een ontzettende wervelstorm veranderde het leven grondig: ‘het leek alsof de aardbeien en de meloenen/ hun smaak hadden verloren./ De bloemen bogen hun hoofd/ alsof ze zich wilden verstoppen.’ Op de illustratie zie je dat het niet alleen de bloemen zijn die het hoofd buigen, ook de mensen lopen kromgebogen. Hun troosteloosheid wordt nog versterkt door de grijstinten en de dreigende wolken.

Maar dan komt er een keerpunt in het verhaal met het kleine meisje op de schommel. De kleine Nine houdt van het leven én van haar oma die haar vertelt over vroeger in het land vol kleur, toen het rood proefde naar aardbeien en kersen en het geel naar citroenen en frietjes. Wanneer Nine per toeval oma’s kleurdoos opgraaft, verandert alles. Ze plant de potloodjes en voedt ze met water en dromen, waardoor er algauw een kleurrijk veld ontstaat en vervolgens een wereld vol kleurrijke planten, dieren en mensen. Bij die mensen wordt de bonte diversiteit door de kleurenpracht extra in de verf gezet.

Beetje bij beetje beginnen de mensen weer van het leven te genieten en Nine ontdekt hoe alles in kleur lekkerder smaakt. Het slot is een kleine ode aan haar oma, die door Nine wordt getekend met kersen aan haar oren en een grote glimlach om haar mond. Kleur in  het leven is belangrijk, letterlijk en figuurlijk. Dit mooie prentenboek maakt die boodschap duidelijk op zo’n manier dat kinderen die vanzelf zullen aanvoelen.

Jan Van Coillie

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur