De lijst van dingen die niet zullen veranderen

Onze recensie

Rebecca Stead is een van die zeldzame auteurs die zich met zo’n vanzelfsprekende diepgang in de gedachten en gevoelens van een kind kan inleven dat haar boeken je van de eerste tot de laatste regels intens laten meeleven. Dat ook de Nederlandstalige lezer dat kan, is geen kleine verdienste  van vertaalster Jenny de Jonge.

Hoofdfiguur in De lijst van dingen die niet zullen veranderen is Bea, die zichzelf al meteen blootgeeft: ‘Het is een verhaal over mij, maar over een andere mij, iemand die niet meer bestaat.’ Wat verder typeert ze zichzelf als een piekeraar en dat is ze zonder twijfel. Om haar gepieker in bedwang te houden, gaat ze geregeld langs bij Myriam, die goed kan luisteren en haar raad geeft. Behalve een piekeraar noemt ze zichzelf ook een open boek, wat vaak knap lastig is omdat op haar gezicht te lezen staat hoe ze zich voelt. Die gevoelens verwoordt Stead erg beeldrijk en vooral die beelden zorgen voor een bijzondere leeservaring. Zo beschrijft ze prachtig het enorme geluksgevoel dat haar kan overvallen. Over het piekeren schrijft ze: ‘Met opzet piekeren lijkt op de houten vloer vegen in het huis aan het meer (wat ik altijd leuk gevonden heb)’. Hoe sterk dat beeld is, ontdek je als je verder leest. Na een heerlijk bezoek aan het warenhuis om een lijst met huwelijkscadeaus samen te stellen met Jesse, luidt het: ‘De hele middag voelde als een vakantie van het dagelijkse leven. Ik hoefde mezelf er niet eens aan te herinneren dat ik niet moest piekeren.’ Ook over lastige en complexe gevoelens schrijft Stead heel fijngevoelig. Je leest over zorgen, angst en woede én over hoe je ermee om kunt gaan. Het gevoel dat Bea het moeilijkst vindt om uit te spreken is schuld. Dit gegeven zindert onder haar hele verhaal, schuld omdat ze ooit iets vreselijks deed met haar onuitstaanbare nichtje Angelica.

Die schuld vertroebelt af en toe dat andere centrale gevoel in het boek, het verlangen om een zus te hebben.  Die wens komt uit als haar vader hertrouwt met zijn vriend Jesse, die ook een dochter heeft, Sonia. Bea weet zeker dat het zal klikken tussen hen, maar de eerste ontmoeting roept toch heel gemengde gevoelens op. De pogingen die Bea onderneemt om Sonia zich een ‘echte zus’ te  laten voelen zijn vertederend en zó herkenbaar.

En dan is er nog de titel, ‘de lijst van dingen die niet zullen veranderen’. Die lijst komt voor het eerst ter sprake als haar mama de scheiding aankondigt en het zal vooral die lijst zijn die Bea het nodige houvast geeft. Op 1 en 2 staan dat haar mam en pap meer van haar houden dan van wat ook, voor altijd. Een mooie zekerheid voor elk kind.

 

Jan Van Coillie

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur