anders

Anders

Onze recensie

Wanneer Anders’ vader hem op een dag probeert te vertellen dat hij en zijn vrouw uit elkaar gaan, heeft Anders geen nood meer aan woorden om zich uit te drukken. Vlug scharrelt hij wat worstjes, een slaapzak, een rugzak en lucifers bij elkaar en slaat de deur achter zich dicht. ‘Hou op met die onzin,’ roept zijn vader nog, maar met onzin, daar zijn naar Anders’ mening anderen mee bezig.

Eenmaal in het bos, zoekt hij onbevreesd het huis van de oude zuurpruim Dubbel-Aksel op. Dubbel-Aksel kwam aan zijn eind toen hij zichzelf ophing in de grote berk voor zijn huis, de dag nadat zijn vrouw, Dubbel-Marta er met een statige marineofficier vandoor ging. Wat rest, is een stoffig huis, met overal muizenkeutels en meer van dat soort viezigheid.

In spoken gelooft Anders niet echt; die liet hij achter in het huis dat ooit zijn thuis was, bij de mensen die ooit zijn ouders waren. Na deze tweede geboorte besluit Anders dat het bijna altijd goed is om aan iets nieuws te beginnen en met volle overtuiging werpt hij zich op de minimaatschappij die hij nu voor zichzelf (om)vormt. Naast het praktisch organiseren van zijn dagtaken, zoals schoonmaken, hout sprokkelen en zichzelf van voedsel voorzien, ontdekt hij een pure wereld, die zich tekent door haar eenvoud en ruimte, en in schril contrast staat tegenover het onzuivere dat hem in zijn vorige leven werd aangedaan.

Romantisch zoals Rousseau het zich durfde voorstellen, is deze zelfopvoeding binnen de onzichtbare woudmuren echter niet. Zo spelen de honger en de weersomstandigheden Anders parten en dreigt hij te bezwijken onder de pogingen om zijn ex-ouders en zijn schoolliefje Katrin – hoe kon hij zolang niet aan haar denken? – te vergeten…

Geleidelijk aan verliest Anders zijn tijdsbesef, maar het maakt eigenlijk ook niet uit of het nu zaterdag of maandag is: de zon komt op en de zon zakt en de wind waait door de bomen. Zijn tijdsbesteding bestaat uit een voortdurende dialoog met het bos, dat geeft en neemt, en soms sporen uitwist. Anders leert op zijn gevoel te vertrouwen en die mysterieuze wereld met haar geruis en gele ogen te voorspellen; slapen doe je best niet te diep en houd best altijd een geladen geweer naast je bed.

Zonder bomen voelt hij zich ondertussen naakt; alsof de mensen naar hem kijken. Het is ook niet zo gemakkelijk om je rug naar de buitenwereld te keren; die dringt zich gewoon op! Zijn eerste bezoeker is een verwilderd type met een geweer, die zich Hilmar de Woudloper noemt. Hij is het die Anders aanspoort om koffie te drinken, te roken en te schieten zoals jongemannen dat horen te doen. Beiden zouden als vader en zoon naar elkaar kunnen toegroeien, als de zonderlinge Hilmar niet af en toe zonder verklaring zou verdwijnen en duistere littekens met zich meedroeg. Ook zijn twaalfjarige zusje laat hem niet in de steek en wordt door Anders liefdevol opgemonterd, wanneer ze voor hem de tranen en de ongerustheid van thuis beschrijft.

Verder dreigen nog een paar pestjongens zijn rust te verstoren en duiken zijn oude schoolvriend Tomas en Katrin weer op. Of hij niet weer naar school wil komen? Een douche wil nemen of een hamburger eten? Anders twijfelt. Happiness is only real when shared , leerde het waargebeurde verhaal van Chris McCandless ons ( Into The Wild door Jon Krakauer, 1996), die net als Anders zo verscheurd werd door verbittering dat relaties enkel nog illusies leken en voor wie vlucht ook als enige optie gold.

Want in hun vlucht, herontdekken deze jongens hun levensovertuigingen en verlangens; hun gebreken en hun sterktes. In de grond van hun hart willen ze bemind en herinnerd worden zoals iedereen, maar omdat datzelfde hart te veel stormen moest doorstaan, keren ze de beschaving de rug toe en proberen ze innerlijke rust te vinden in het oorspronkelijke: de vrije natuur.

Ragnar Hovland creëert in dit meeslepende verhaal voor beginnende adolescentenmeisjes een wijze broer, voor jongens een avontuurlijke kameraad. Met zijn vermogen om nieuwsgierigheid met griezelen en verbittering met ontroering af te wisselen, ademen we mee op het ritme van Anders, die, wat er ook komt, besluit om door te zetten – zelfs als er ’s nachts iets aan de berk bungelt…

– Door Aster Michiels –

Nieuw

Thema's

Leeftijd

Auteur