Liefs van Aubrey

Auteur:

Suzanne LaFleur

Illustrator:
Aantal pagina's: 231
Uitgever: Van Goor
Jaar: 2010

Waarover gaat het boek

Aubrey verloor haar vader en zusje in een verkeersongeval. Bovendien is haar moeder een paar dagen geleden vertrokken, geen idee waarheen. Aubrey moet het alleen zien te redden. Maar een paar dagen later staat oma plots op de stoep. Die neemt haar mee naar Vermont. Dat is de start van een nieuw leven voor Aubrey, met een nieuwe thuis, een nieuwe school en nieuwe vrienden. In tussentijd blijft oma wel zoeken naar Aubrey’s moeder, die nog steeds niet opgedoken is.
Aubrey voelt zich in de steek gelaten door haar moeder. ‘Nou ja, het leek net of het haar niet meer uitmaakte hoe het met mij ging, en waarom zou ik me dan wel zorgen maken om haar? Zij was toch bij mij weggegaan?’ Bij oma in Vermont bouwt Aubrey voorzichtig een nieuw leven op. Het verwerken van haar verdriet vraagt ook daar nog veel van haar tijd en energie. Op school krijgt ze de opdracht om via brieven aan wie ze maar wil, haar gevoelens op papier te zetten. Zo schrijft ze Savannah, papa, mama en zelfs oma. Je leeft als lezer helemaal met Aubrey mee, waardoor je meegesleurd wordt in de draaikolk van gevoelens waar ze in zit. Je voelt met haar mee, telkens stapje voor stapje. Je voelt haar woede, haar pijn, haar verdriet, haar gemis. Gemis dat bij het kleinste detail kan toeslaan, en heel moeilijk uit te leggen valt. ‘Ik was wel blij dat ik hier kon zijn, bij dit leuke gezin dat op het idee was gekomen om me uit te nodigen om deze dag [Thanksgiving] makkelijker te maken. […] Maar dat kon ik niet zeggen, want dan leek het of ik vergeten was dat ik eigenlijk ergens anders thuishoorde en we met ons eigen gezin samen hadden moeten zijn.’
Gelukkig kan ze rekenen op heel veel begrip, van oma, van haar begeleider op school, van Bridget en haar hele familie. Ze aanvaarden gewoon dat bij Aubrey soms een deur toeslaat: ‘Het was misschien wel Mabels stem, maar vanbinnen klonk het als de stem van Savannah. ‘Bridget,’ zei ik, […] ‘ik moet …’ ‘Weg,’ zei ze. ‘Je moet weg.’

Wat wil het boek ons vertellen

Het is een bij momenten werkelijk hartverscheurend verhaal. Het moment waarop het verdriet om haar zusje Aubrey overspoelt; grijpt je naar de keel: ‘Mijn zusje is dood. Mijn Savannah. Mijn enige zusje. .[…] Ik kreeg geen adem meer. […] Mijn lijf moest iets heel anders kwijt. Jammerklachten.’ Of de hoop die in Aubrey oplaait als ze zichzelf ervan overtuigt dat haar moeder terugkomt om Kerst met haar te vieren: ‘Zodra ik de kans kreeg, liep ik naar het raam om naar buiten te kijken. Soms glipte ik naar de deur en zette hem op een kier. Waar bleef ze?’
Het boek is opgebouwd uit verschillende lagen, die in het boek ook elk een ander lettertype krijgen. Er is het verhaal, er zijn de brieven (geschreven lettertype) en er zijn haar herinneringen, of flashbacks (cursief weergegeven). Die flashbacks zie je gewoon voor je ogen gebeuren, alsof iemand een video heeft opgestart en je mee naar de film zit te kijken.

Het verhaal gaat in op alle facetten van verdriet, rouwen en je leven weer opbouwen. De schrijfster slaagt erin om het verdriet heel voelbaar te maken, en het ook via voorbeelden uit de leefwereld van een kind voor te stellen. ‘Ik dacht alleen dat het zou helpen… een cadeau… zodat ze zou weten… dat ik het niet vergeten ben.’ Het is een aangrijpend boek, dat je niet zomaar loslaat.

Leuke weetjes

Omwille van de veelheid en de intensiteit van de gevoelens in dit boek is het zeker ook voor oudere lezers aan te raden!

Meer over de auteur van dit boek lees je op haar (Engelstalige) website: www.suzannelafleur.com.

Wil je meer leren over dit onderwerp

Meer info over rouwen en troosten vind je op onderstaande websites:
www.achterderegenboog.nl
www.jongereninrouw.nl

Andere literatuur over 'loslaten en afscheid nemen' vind je ook op Lees-Wijzer:
www.lees-wijzer.be/jongeren/10-12-jaar/dood

Opdrachten

Ben je iemand verloren en wil je die persoon graag nog iets zeggen? Of wil je iemand anders iets vertellen wat je moeilijk gezegd krijgt? Probeer het dan eens zoals Aubrey en schrijf wat je niet kan zeggen neer in een brief.