Kikker en het vogeltje

Auteur:

Max Velthuijs

Illustrator:

Max Velthuijs

Vertaler:
Aantal pagina's: 26
Uitgever: Leopold
Jaar: 2003

Recensie

Kikker en zijn vriendjes vinden in het bos een dood vogeltje. Kikker denkt dat het vogeltje slaapt, eend denkt dat het ziek is, maar haas weet dat er meer aan de hand is.
‘Die is dood’ zei hij toen.
‘Dood,’ zei Kikker, ‘wat is dat?’
Haas wees naar de blauwe hemel.
‘Iedereen gaat dood,’ zei hij.
‘Wij ook?’ vroeg kikker verbaasd.
Dat wist Haas niet zeker.
‘Als we oud zijn misschien,’ zei hij.

Haas vindt dat ze het vogeltje moeten begraven. Ze maken een draagbaar van takken en dragen de dode vogel voorzichtig naar de heuvel. Daar graven ze een kuil in de grond. Haas zegt plechtig: ‘Zijn leven lang heeft hij mooi gezongen. Nu krijgt hij zijn verdiende rust.’ Daarna strooien ze bloemen in het graf, gooien de kuil dicht en leggen een grote steen bovenop de kuil. De dieren zijn onder de indruk van het gebeurde, maar gaan toch weer aan het spel. Ze spelen tikkertje en keren moe terug naar huis. Aan het einde van het verhaal zingt een (andere) vogel in de boom een prachtig lied.

Het prentenboek wil jonge kinderen iets bijbrengen over dood en de rituelen die daarbij horen. Na het ritueel gaat het gewone leven verder. De dieren hernemen zoals kinderen hun spel en ook de natuur herleeft. De dode vogel is vervangen door een soortgenoot. Deze optimistische aanpak sluit goed aan bij de voorstelling die jonge kinderen hebben van de dood. Dat de personages dieren zijn, maakt het verhaal ook minder bedreigend.

- Door Rita Ghesquiere -

Leuke weetjes

Dit boek is al aan zijn 14de druk toe.

Meer leren over dit onderwerp

Links

Het prentenboek Rikki en de eekhoorn van Guido Van Genechten behandelt dezelfde problematiek.